School at Sea deel 2: Floris van de Sande Bakhuyzen

Zes maanden zeilen op een driemaster naar de Caraïben en weer terug. Wat een leven! Voor Floris van de Sande Bakhuyzen (Revius Lyceum Doorn) is zes maanden op zee een realiteit: hij is afgelopen maand vertrokken met School at Sea. Somtoday is trotse sponsor van Floris. Tijdens zijn avontuur gaat hij ons regelmatig updaten. Lees hier zijn tweede blog.

Na ons tiendaagse verblijf op Tenerife vertrokken we naar Kaapverdië om ook Afrika aan ons lijstje toe te kunnen voegen. Dit was best een stukje zeilen maar het was het uiteindelijk zeker waard. We hebben bijvoorbeeld voor het eerst gezwommen op Kaapverdië. Dit was vrij verfrissend en opluchtend na die lange tijd op zee zonder er zelf daadwerkelijk in te kunnen springen. Ook zijn we aan land gegaan op Sao Vicente, een Kaapverdisch eiland. Je zag meteen dat dit toch iets anders was dan het Europese Tenerife. Toen we uit de jachthaven kwamen, zwermden de mensen om ons heen. Ze aasden allemaal op wat geld of wat eten. De jachthaven was namelijk één van de enige plekken waar toeristen uit kwamen.

Verder was het eiland nog vrij ongerept en onaangetast door toerisme en was alles vrij authentiek. Overal waren marktjes met eten en kleren en je zag alleen lokale bevolking. We kregen eerst een rondrit in kleine busjes. We sjeesden de hoogste berg van het eiland op om het mooie uitzicht te bewonderen en om een kleine theeplantage te bezichtigen die werd geïrrigeerd door een wolkenvanger. Daarna gingen we naar wat baaitjes waar het water kristalhelder was en zagen we een heleboel kitesurfers. Na deze rondrit kregen we wat vrije tijd die we vooral hebben benut met bellen met onze ouders maar ook met het bezoeken van wat lokale marktjes.

Toen we vertrokken uit Kaapverdië was de grote oversteek echt begonnen. In het begin was alles nog koek en ei maar na meer dan een week op zee, zonder iets anders dan de paar honderd vierkante meter van de Thalassa, ga je land toch wel missen. Ook ontstonden er steeds meer irritaties maar toen de laatste 700 zeemijl waren aangebroken maakten deze irritaties plaats voor spanning. De scheepsovername kwam er namelijk aan. Daarbij zouden de leerlingen het schip volledig zelf moeten zeilen en iedereen moest voor een functie solliciteren. De scheepsovername zou de laatste 300 zeemijl plaatsvinden en de sollicitaties moesten voor de 500 mijl ingeleverd zijn. Ik heb gesolliciteerd voor bootsman en voor stuurman. Iedereen moest toen op sollicitatiegesprek komen, wat voor de meesten hun eerste was. Ik was na mijn gesprek, samen met vijf andere sollicitanten, nog helemaal niet zeker van mijn plek. Toen echter bekend werd gemaakt dat ik inderdaad stuurman mocht worden, was ik aangenaam verrast. Dit zou een hele uitdaging worden! Alles is gelukkig goed gegaan en alle risicovolle situaties zijn goed afgehandeld. We zijn niet gezonken en we hebben Dominica zelfs gehaald.  Toen we daar aankwamen hebben we uitgebreid gezwommen en uiteraard ook feest gevierd.

Dominica was mooi, wel gehavend door de storm een paar maanden geleden, maar mooi. Overal zag je groen, op de paar blauwe zeilen als daken na. Iedereen was moe van de scheepsovername en ging vrij vroeg slapen. We moesten namelijk de volgende morgen weer om 5.00 uur opstaan om te vertrekken naar het binnenland. We gingen die dag naar het Boiling Lake wandelen. Dit zijn rivieren en meertjes die worden opgewarmd door gassen uit de vulkaan. De wandeling was vrij lang en door het reliëf was het al helemaal een intensieve tocht. Het eindpunt, een soort van krater gevuld met water, was echt bijzonder om te zien. Het was alsof je een pan met water aan het koken bent en dat het dan gaat borrelen, maar dan een miljoen keer zo groot. Echt heel majestueus!

Op de weg terug kregen we een tropische bui over ons heen en koelde iedereen weer af, totdat we bij een plek kwamen waar het water genoeg was afgekoeld om in te zwemmen. Dit was echt één van de fijnste momenten in mijn leven. Helemaal nat geregend, koud en uitgeput en dan in water stappen van perfecte temperatuur in de mooiste omgeving zonder enige drukte, ja dat was zeker fijn. Na deze wandeling hebben we nog gezwommen in een spleet met een waterval, waar overigens ook een scene van Pirates of the Caribbean is opgenomen. Toen iedereen doodmoe was, het weer koud had en natte kleren had, zijn we nog in anderhalf uur naar de Rastafari geracet. Hier werden we in het donker met open armen ontvangen door twee kindjes die ons naar onze slaapplek brachten. We moesten onze eigen hangmat ophangen. Het deel van de hut waarin ik sliep en dat bestond uit een paar balken en een zeil,  stortte echter wel in, net toen ik ging liggen. Wij moesten toen verkassen naar de eethut, die iets steviger was doordat hij van bamboe was gemaakt. Hier heb ik de drie nachtjes als een roosje geslapen, ook al waren er elke nacht een paar wolkbreuken waardoor de andere tent wel flink heeft gelekt. Het waren voor velen lange nachten en iedereen was dan ook niet te genieten.

Overdag was iedereen nog steeds moe en er werd ook toen veel geslapen. Ik heb veel tijd doorgebracht bij de rivier, die langs het kleine groepje huizen van de Rastafari liep, want dit was een heel rustgevende en verkoelende plek. Het was veel niks doen en uitrusten maar we hebben daar ook andere dingen gedaan zoals kanonnen maken van holle bamboestokken, Victoria Falls bezoeken en muziek maken met de Rasta’s. Het waren drie zeer geslaagde dagen en toen we terug kwamen was iedereen enorm rustig en hebben we met z’n allen kerst gevierd.

Kerst in de warmte, dat was raar en anders maar zeker niet minder gezellig. We hebben toen ook ons kerstpakket gekregen. Dit hadden onze ouders bij aanvang van onze reis bij de leiding kunnen inleveren, dus dat maakte wel wat los bij veel mensen. We hadden namelijk ruim twee weken niks gehoord van onze ouders.

Schoolwerk:

Ik heb een stuk meer gedaan qua schoolwerk dan in de eerste periode. Ik heb inmiddels vijf toetsen gemaakt, wat nog niet op schema is helaas. Ook heb ik vier boeken gelezen en kan dus hopelijk snel weer een toets maken hierover. Met één toets ben ik vrij lang bezig geweest, namelijk aardrijkskunde. Ik moest twee fictieve studenten, met als land van herkomst India en Kenia, advies geven over hun toekomst en waar ze het beste konden gaan wonen. Ik moest mijn advies beargumenteren met voor- en tegenargumenten en deze ook weerleggen. Ik moest de situatie vanaf alle kanten bekijken en zo’n breed mogelijk advies geven waarin zo veel mogelijk aspecten naar voren komen. Dit kostte wat tijd om voor te bereiden en tijdens de toets heb ik ook twaalf kantjes vol geschreven. Het is verbetering ten opzichte van de eerste periode en ik hoop deze stijgende lijn zeker door te zetten want het is nu nog steeds lang niet genoeg. Ik ben van plan zo snel mogelijk van elk vak in ieder geval één derde af te hebben.

--Floris van de Sane Bakhuyzen

 Bij de Rastafari op Dominica

Bij de Rastafari op Dominica

 In de achtervolging

In de achtervolging

 Samen met de Wylde Swan in een baai voor Santa Lucia

Samen met de Wylde Swan in een baai voor Santa Lucia

 Ter voorkoming van scheurbuik

Ter voorkoming van scheurbuik

 Voor anker op Curaçao

Voor anker op Curaçao

 De vangst wordt ontleed

De vangst wordt ontleed

 Op zoek naar leven onder water

Op zoek naar leven onder water

 Regenboog voor de boeg

Regenboog voor de boeg

 Schoolwerk aan boord

Schoolwerk aan boord

 Toch anders dan de haven van Rotterdam

Toch anders dan de haven van Rotterdam

 Zonsondergang op de Thalassa

Zonsondergang op de Thalassa